Aftersales Magazine. Het vakblad in de autobranche!

De Bovag Auto Dealers hielden op 26 maart hun jaarcongres. Er zijn betere tijden geweest, maar het is niet de eerste keer dat merkdealers met een stagnerende omzet worden geconfronteerd. Er zijn merken die nog geen zwemvest nodig hebben. Maar slankere dealerorganisaties zijn hard nodig in deze tijd. Onder druk wordt alles vloeibaar. Deze marktomstandigheden bieden dus weer kans op verandering, innovatie en nieuwe businessmodellen.

Crisistijden vragen om verandering, maar waarom gebeurt dat dan niet of amper? Rogier van Ewijk, ceo bij Terberg Leasing en ooit oprichter van Direct Lease heeft in mijn ogen een aardige visie op de veranderbereidheid van mensen en bedrijven. Of liever gezegd: het gebrek daaraan.

Rijdend over de Nederlandse wegen, struikelend over de plug-in hybrides en alles met eco, blue of green op de achterkant smacht ik naar vroeger. Ik groeide op in de jaren '80 en '90, toen meer en groter nog gelijk stonden aan beter. Regelmatig mocht ik in het weekend met vader mee naar Zandvoort, Spa of Zolder om de verslavende geur van olie, rubber en benzine te snuiven. Frietjes eten in de paddock, terwijl de monteurs druk sleutelden aan de auto's om de laatste pk's eruit te persen. De spanning ervaren als de brullende motoren werden opgestart in de pits. De grond voelen beven onder het geweld van dikke V8'en die hoog in de toeren werden gejaagd, wachtend op het groene licht.

Columnist Maarten van der Weide heeft wel wat losgemaakt met zijn bijdrage, getiteld 'Klant krijgt schuld lege werkplaats'. Het klinkt velen niet alleen als een open deur, maar bovendien als een ongeloofwaardige remedie: klantvriendelijkheid en goede marketing als oplossing voor de onverkochte onderdelen en werkplaatsuren. Vergelijk het met Kodak.
Wie?

De vrouwelijke lezers van deze column moeten de term 'ballen' in dit verhaal vooral figuurlijk opvatten. Voor de mannelijke tegenspelers kan het geen kwaad deze column letterlijk te nemen.

Maar al te vaak wordt samenwerking gepredikt, terwijl het in de praktijk uitermate stroef verloopt. Gelijkwaardig partnership en win win-situaties worden wel met de mond beleden, maar het gedroomde succes blijft vaak uit.

Van ruilen komt huilen. Laatst moest ik aan dit gezegde denken toen ik in diverse kranten las over allerlei ruilinitiatieven die nu ontstaan door het krappere bestedingsbudget. De buurvrouw doet mijn was, ik zorg ervoor dat mijn zwager bij haar een ruit vervangt en ik geef hun kinderen bijles in wiskunde. Zo werkt ongeveer de economie met gesloten portemonnee.

Als relatieve buitenstaander heb ik de bijeenkomst over de toekomst van het schadebedrijf (31 januari) van Automotive insiders bijgewoond. Ik kom uit de dealerbranche. Dat is een heel ander vak. Dat realiseer ik me terdege. Waar in de schade nog ambachtelijk werk wordt verricht is dat in de dealerbranche geheel verdwenen.

Ik houd van auto's. En van veel, heel veel andere dingen waarover we het altijd in een goed gesprek nog een keer kunnen hebben maar nu even niet. Autoliefde is logisch wellicht in het autowereldje, want de hoeveelheid werkzame uren overschrijdt nu eenmaal verregaand de beschikbare tijd voor andere zaken. Je kunt het dan maar beter een beetje naar je zin hebben, toch?

Op het Nationaal Aftersalescongres luisterde ik naar Dr. John Wormalds toespraak over de vierde revolutie in automotive. Na drie eerdere revoluties die met name in productie en logistiek speelden (o.a. Fords massaproductie en Toyota's lean productie) moet een vierde revolutie de automotive sector nieuw leven inblazen. Hoe en wat is de grote vraag.