Het is weer eens onrustig in schadeland. Terwijl vele onafhankelijke schadeondernemers gniffelend de ondergang van Care aanschouwden (mooi een concurrent minder), komt daar plotsklaps het persbericht van Focwa voorbij.

Hierin wordt Schadegarant min of meer aangevallen door Focwa over het nieuwe sturingsmodel van de verzekeraarsgroep. Waar gaat het over? Kort gezegd: Schadegarant stapt over naar een gedifferentieerd sturingsmodel, namelijk de tweedeling cosmetische en niet-cosmetische schades. Nota bene het concept wat Focwa zelf heeft geïntroduceerd. Dus Focwa zou deze groep van vijftien verzekeraars eerder een pluim moeten geven hoe ze inspeelt op de veranderende schadeherstelmarkt. En de verandering zit hem vooral in die tweedeling van het werkaanbod. Nogmaals, een verdeling die rechtstreeks bij Focwa vandaan komt, die er zelfs hun lidmaatschapsvoorwaarden aan gekoppeld heeft. Het is dus alleen maar logisch dat een sturende partij (het had overigens net zo goed een leasemaatschappij kunnen zijn) die tweedeling op waarde weet te schatten.

Verschillende tarieven

De pijn zit hem bij de schadeherstellers zelf. Die zijn gepikeerd over het feit dat Schadegarant ervan uitgaat dat voor beide typen schadeherstel andere tarieven gelden. En ook dat is niet onlogisch. Waarom zou een simpele deuk die minder tijd kost en andere kennis vereist voor hetzelfde tarief worden gerepareerd als een technisch complexe schade? In vele sectoren, binnen en buiten de autobranche, is het heel normaal dat in een gedifferentieerde structuur ook dito tariefstellingen worden gehanteerd. Overigens blijkt uit een belronde van onze redactie dat lang niet alle schadeherstellers het standpunt van Focwa delen. Het lijkt er zelfs op dat de brancheorganisatie zich voor het karretje van een beperkt aantal boze schadeherstellers heeft laten spannen. Schadeherstellers die niet schijnen te beseffen dat niet Schadegarant de tarieven bepaalt, zelfs niet voorschrijft, maar kiest uit de tarieven die door de herstellers zelf zijn geoffreerd. En dat er schadeherstellers zijn (teveel eigenlijk) die lage uurtarieven op papier zetten om maar volume te scoren, is iets wat je Schadegarant of andere sturende partijen niet kan verwijten. Volgens een aantal schadeherstellers die we spraken, hebben velen niets geleerd van het failliet van Care. Wie het recente faillissementsverslag van de curator inkijkt, ziet dat de bezettingsgraad van Care gemiddeld op 65 procent lag. Met andere woorden: ondanks hun lage, op het sturingsprincipe gerichte, tariefstructuur, kregen zij hun werkplaatsen niet vol. Dus lage prijzen en hoge volumes zijn niet per definitie een gelukkig huwelijk. De schadeherstellers die nu via Focwa moord en brand roepen, zijn bezig om tierend in hun eigen voet te schieten. Jos Veldhuisen en Ivonne Vermeulen