Elk bedrijf moet het hebben van marge, plat gezegd dat wat tussen inkoop en verkoop overschiet. Daar worden personeel en pand van betaald, plus al die middelen die nodig zijn om als bedrijf te functioneren.

Dat de inkoopkant bepaalt wat er onderaan die streep overblijft is niet moeilijk te bedenken. Eindeloos prijzen verhogen om marge te kunnen maken gaat immers niet. Er is ook nog zoiets als marktwerking. Ook de efficiency van processen en teams kunnen niet eindeloos worden verbeterd. En dus bepaalt de inkoop veel, zo niet alles. De roemruchte Hollandse Handelsgeest betekent dat je geen vijftig hoeft te zijn om te weten waar Abraham de mosterd haalt. Autobedrijven zijn doorgaans ware inkopers die overal hun contacten hebben en fijntjes de deals weten te vinden. Of niet? Veel leveranciers hebben en die tegen elkaar uitspelen betekent ook uren kwijt zijn aan dat zoeken en onderhandelen. Moet je dat willen?

In de beleggerswereld zeggen onderzoeken regelmatig dat vrouwen betere beleggers zijn omdat ze minder handelen. Kerels zijn veel actiever in aankoop en verkoop en elke transactie kost geld, om nog maar te zwijgen over de tijd. Terwijl als je niet handelt en het dividend laat herbeleggen dan schiet je rendement op de lange termijn omhoog. Je kunt de markt willen verslaan, door op het laagste punt te kopen en op het hoogtepunt te verkopen. Dat is leuke theorie maar in de praktijk betekent het dat jouw instappunt niet het laagste punt was maar een zogenoemd vallend mes bleek. Probeer die liever niet te vangen. Ook de top bleek toch nog hoger te kunnen, weer te vroeg verkocht. Pardon, winst genomen zoals dat heet in beleggerstaal. Vrouwen blijken dus handige beleggers.

Trek nu eens de parallel met onderdelenland. Is het nu echt zo rendabel om steeds de goedkoopste leverancier te willen opsporen? Ik begrijp daarom goed dat de bulk van de autobedrijven een vaste grossier heeft en daar grotendeels loyaal aan is. Dat elke ondernemer oog houdt voor marktontwikkelingen en zijn vaste leveranciers scherp houdt: prima, logisch zelf. Dat is echter iets anders dan steeds weer de inkoper van het jaar te willen zijn.