Met alle persaandacht zal het u niet zijn ontgaan. De EU-wetsvoorstellen die moeten helpen de onder andere in het klimaatakkoord van Parijs afgesproken doelstelling voor 2030 van een CO2-reductie van 55 procent ten opzichte van 1990 te behalen. Zelfs 90 procent in 2043. Die voorstellen zouden onder andere moeten leiden tot een stop op de verkoop van nieuwe auto’s met een verbrandingsmotor in 2035. VW, Audi, Mercedes-Benz en Volvo (en andere fabrikanten) hebben die doelstelling al eerder omarmd en willen in de EU tussen 2033 en 2035 stoppen met de productie, dan wel de verkoop van auto’s met een verbrandingsmotor. Groene politici willen het hele wagenpark in 2050 het liefst vrij hebben van verbrandingsmotoren, inclusief hybrides. Ze worden daarbij gesterkt door het recente IPCC-report van de VN. Hoe realiseerbaar deze doelen de komende jaren zullen zijn, is de vraag.

Velen in de auto- en onderdelenindustrie zien hun toekomst somber in als de verbrandingsmotor definitief tot het verleden behoort. Hun verdienmodel moet op de schop en ze worden gedwongen tot veranderen of zelfs stoppen. Ze zijn gefrustreerd doordat overheden niet verder willen kijken dan volledig elektrische voertuigen, terwijl bijvoorbeeld McKinsey eind juni nog een rapport publiceerde waarin werd gesteld dat een zekere alternatieve oplossing nog niet bij het grofvuil moet worden gezet, namelijk die van waterstof als brandstof voor de traditionele verbrandingsmotor (à la lpg) in plaats van een batterijpakket. Ook waterstofgoeroe Mark Pecqueur ziet een deel van de toekomst ingevuld door alternatieven, zoals de free piston engine. Andere partijen, waaronder Bosch, pleiten weer voor het nadenken over synthetische brandstoffen. Cruciaal is welke keuzes autofabrikanten maken. Welke ruimte krijgen ze van de maatschappij, hun aandeelhouders en overheden? De groene golf van 55 procent minder CO2-uitstoot is voor de één een destructieve tsunami en voor de ander een kans om op een ondernemende surfplank vooruit te snellen.

De door Brussel in wetgeving vastgelegde routekaart naar de vergroening staat vol met piketpaaltjes, paaltjes die in de loop van de tijd nog verzet kunnen worden, want de mondigheid van de consument speelt meer en meer een rol. Het commitment van de overheid om de 55 procent CO2-reductie te behalen is namelijk brandstof voor maatschappelijke organisaties en juristen om bepaalde industrieën en ondernemingen te dwingen hun verdienmodel te wijzigen. Kijk naar Shell, Urgenda versus de Staat, de stikstofdiscussie bij de aanleg van wegen en woningen, of lokale rechtszaken tegen agrariërs, nieuwbouwplannen of uitbreidingen van industrieterreinen.

Meer dan ooit hangt uw toekomst en die van uw onderneming af van de keuzes die anderen maken. Toch ontslaat u dat niet van de plicht om zelf aan uw toekomst te werken. U kunt natuurlijk ook afwachten en gokken dat het allemaal niet zover zal komen. Uw geluksgetal de komende tijd is dan 55.