“Moet iedereen een auto hebben of versterk je het openbaar vervoer? En moet je dat overal doen of niet? Die opties moeten we onderzoeken.”
Dat zegt hoogleraar Jan Willem Erisman, adviseur van de regering op het gebied van het klimaat, in een interview met Het Parool. Aanleiding is een brief aan de Tweede Kamer van Erisman, waarin hij als voorzitter van de Wetenschappelijke Klimaatraad de regering adviseert over het klimaatbeleid.
In het interview vraagt hij zich af of het wel juist is als we met zijn allen de brandstofauto inruilen voor een elektrische auto. “Doordat elektrisch rijden nu wordt gestimuleerd lijkt het alsof we ervan uitgaan dat straks iedereen een elektrische auto rijdt. Maar het is de vraag of dat op de lange termijn – met de beperkt beschikbare grondstoffen en kritische materialen – überhaupt kan. Misschien moeten we toe naar een hele andere manier van mobiliteit, waarbij je in de Randstad veel meer gedeeld en openbaar vervoer hebt.”
Nieuw vervoerssysteem
Ook buiten de Randstad ziet Erisman de oplossing van het klimaatprobleem niet in een eigen elektrische auto voor iedereen “Meer elektrische auto’s in de lijn van nu, dat is hetzelfde denken. Een heel nieuw vervoersysteem, dat veel passender is en de uitstoot veel sterker vermindert, is pas een echte transitie.”
Veranderen is moeilijk, dat realiseert Erisman zich ook. Juist daarom is zijn advies waardevol. “Het is niet zo dat mensen morgen hun auto moeten inleveren. Maar hoe kunnen we zorgen voor een opbouw van alternatieven én dat we burgers meekrijgen? Daarin kunnen we als Klimaatraad het beleid helpen met gedragswetenschappers.”
0 reacties
Misschien wordt een eigen auto voor iedere burger als een opeisbaar recht beschouwd. De praktijk is dat iedereen zijn best moet doen om noodzakelijke faciliteiten als woning, werkplaats of dienstbetrekking te verwerven door middel van talent, verdiensten en ijver. Sommigen hebben daar al vroeg de beschikking over, anderen op wat latere leeftijd en tamelijk veel mensen krijgen het niet voor elkaar. Die laatste groep doet een beroep op de zorg en liefdadigheid, maar de mate waarin voor de genoemde voorzieningen wordt gezorgd is niet afhankelijk van een universeel recht daarop. Als autobezit relatief duurder wordt zal de groep burgers zonder beschikking over een eigen auto onvermijdelijk groeien.