Met enige verbazing volg ik langs de zijlijn de perikelen in onze kleine aftersalesmarkt. Dat er verticale integratie plaats zou vinden, was enigszins te verwachten. Zeker gezien de distributiemodellen in onze buurlanden. Maar de snelheid en agressiviteit waarmee de ontwikkelingen elkaar opvolgen, geeft me toch het gevoel alsof we in een oorlogsgebied zijn beland.

Overal zijn brokstukken terug te vinden van wat eens grossiers waren. Op straat liggen identiteiten van weleer, tradities van familiebedrijven en andere vormen van goodwill. En in de verte hoor je nog steeds het gesis van de lucht die uit de keten loopt. Bedrijfseconomen zouden dit wellicht een zeer gezonde ontwikkeling noemen. Garagebedrijven zeker. Want zijn zij niet van het lijdende naar het leidende voorwerp gegaan? Wie als garagehouder een beetje slim partijen tegen elkaar uitspeelt, kan zijn rendement op onderdelen snel verbeteren.

Maar in die kortzichtigheid schuilt nu net het gevaar. Alsof het om een puntje hier en een procentje daar gaat. Alsof daarmee de pijplijn in de werkplaats gevuld blijft. Zeker gegeven het feit dat het internettijdperk ook de aftersales heeft geïnfecteerd, moet een garagehouder toch de ogen openen, dat het op prijs niet te winnen valt. Zeker niet, als de kwaliteit op niveau moet blijven. Nee, je vraagt je bijna af op welke termijn de garagebedrijven met deze insteek geen bestaansrecht meer hebben. Wie niet heel snel gaat nadenken over de positie in de markt, wordt wakker van het getimmer van de huisbankier die op een mistige maandagochtend een TE KOOP bord in de tuin slaat.

Moet er niet heel snel een omslag komen in de dienstenportefeuille van het auto- en garagebedrijf? Waarom nog die traditionele gedachte dat de enige behoefte die een garagebedrijf kan invullen voor een klant, zich op gebied van onderhoud & reparatie bevindt? Heeft de klant geen behoefte aan een scala aan diensten? Verzekeringen, accessoires, onderhouds- of zelfs reparatiecontracten, een financiering voor zijn of haar nieuwe dan wel gebruikte auto? Dat zijn dan de meer traditionele services, maar welke behoeften komen er met de intrede van intelligente systemen, zoals telematica en andere connectiviteitsoplossingen?

Een prijzenoorlog is leuk voor een margeverbetering op de korte termijn. Maar wie op de lange termijn succesvol wil blijven, moet toch echt uit een ander vaatje tappen. Wie het alleen in de marge op onderdelen blijft zoeken, zal naar mijn mening het gevecht gaan verliezen.