Begin dit jaar liet het weer zich weer eens van zijn winterse kant zien. Terwijl velen genoten van sneeuw en ijs, en sommigen zelfs droomden van een Elfstedentocht, lagen NS en Schiphol grotendeels plat. Plezier en chaos liggen dicht bij elkaar. Thuiswerken en binnenblijven was het advies. Het deed weer even denken aan de covid-periode, op de mondkapjes na, die werden ingeruild voor warme sjaals, handschoenen en dikke mutsen.

Wat het wegennet betrof, was de eerste reactie van velen de gebruikelijke: de overheid de schuld geven slecht te hebben geanticipeerd op de winterse omstandigheden. Het goede nieuws is dat dergelijke omstandigheden zich door de opwarming van onze aardkloot als gevolg van ons verbruik van fossiele energiebronnen steeds minder voor zullen doen. Wijnboeren kunnen straks gewoon in Groningen aan de gang.

Dat winterse weersomstandigheden minder vaak voor zullen komen, betekent ook dat investeren in het voorkomen van de gevolgen van die piekmomenten in het weer niet van de grond zullen komen. De NS en ook diverse meteorologische diensten lieten al snel weten dat we maar moeten wennen aan af en toe een disruptie van ons luxe dagelijkse leventje door extreme weersomstandigheden. Het voorkomen van de gevolgen van zo’n extreme koudegolf is simpelweg te duur, voor bedrijven en overheid. Hooguit zou je kunnen anticiperen op het feit dat een dag of twee je mobiliteit zich zal beperken tot je eigen woning.

Wennen aan de mogelijkheid dat je wereld in de wintermaanden even stil kan komen staan. Mij intrigeert dat. Ik hoop dat ondernemers niet zo denken. Als het even tegenzit en je niet direct een plan hebt om dat een volgende keer te voorkomen, dan kun je niet tegen je medewerkers en aandeelhouders zeggen: wen er maar aan. Of het nu de EV-transitie betreft, digitalisering, online concurrentie, mondige klanten of politieke chaos, daar moet je op anticiperen, klaar voor zijn. Ik zeg: investeer in verandering. Wen er maar aan, is een slecht advies!