De verkiezingsuitslag van 29 oktober, of beter gezegd: de vroege morgen van 30 oktober, laat in mijn ogen zien dat we als maatschappij, in ieder geval als land, ook na de chaos van de afgelopen jaren behoorlijk verdeeld zijn gebleven. En mocht u vooraf aan die verkiezingen de politieke debatten hebben gevolgd, dan heeft u ook geleerd dat het gaat om de uitstraling van de poppetjes. Wegbereiders, die de vaandeldrager van hun partij zouden moeten zijn, tonen zich in de media vooral agressieve opponenten richting hun collega-lijsttrekkers.
Het is allemaal voor de bühne, denk ik. Achter de schermen, zoals onder andere bleek bij Vandaag Inside, zijn ze allemaal even ‘lief’ voor elkaar. Grappen en grollen over en weer, een wijntje of biertje erbij, met Hollandse blokjes kaas, nog net geen zoen. Politieke debatten zijn entertainment geworden, dacht ik, want voor de camera moeten ze het publiek bespelen en komen de virtuele bokshandschoenen tevoorschijn. Ondertussen vraag je je af hoe echt de politieke strijd is, en belangrijker: hoe hard de verkiezingsbeloften zijn die worden gedaan.
Of is juist die kameraadschap achter de schermen gespeeld en zit het mes in de achterzak? Dat men achter de schermen niet met elkaar op de vuist gaat, is logisch. Uit dat voorliggende verdeelde politieke krachtenveld een betrouwbaar, duurzaam en daadkrachtig kabinet metselen is mensenwerk. Dat gaat in een gezelschap met kaas uit het vuistje toch altijd beter dan onderhandelen met dichtgeslagen ogen. Uiteindelijk gaat het om het versterken van de uitgangspositie voor de strijd om de macht binnen het kabinet. Als de ministersposten moeten worden verdeeld en werkbare allianties moeten worden gesmeed, moet je samen – met het bekende compromis – door dezelfde deur en helpt het als je samen een biertje hebt gedronken.
Nu is het voor onze sector belangrijk hoe de nieuwe regeringsploeg over automobiliteit denkt. Blijft automobiliteit betaalbaar? Steunen we klimaatambities of verdienmodellen? Ook die tweestrijd is politiek geladen en zorgt voor verdeeldheid. Het beroerde is dat we in een spagaat zitten. Natuurlijk willen we voor onze kinderen een leefbare wereld, maar we moeten – tenminste de meesten van ons – morgen ook de hypotheek, de boodschappen, ons personeel en de belastingen betalen. Ik weet niet wat u gestemd hebt, maar ik hoop dat u maximaal ondernemend blijft, ook als blijkt dat uw favoriete acteurs achter de schermen een andere koers varen dan voor de camera.
