In het laatste weekeinde van maart, ruim voor het ‘bedrijfsongeval’ van demissionair minister Ollongren en de daarop volgende Tweede Kamerperikelen, las ik de laatste bladzijden van De Cicero-trilogie van Robert Harris, een pil van 1147 bladzijden, waar ik ruim zes weken mee onder de pannen was.
Marcus Tullius Cicero, die leefde van 106 tot 43 voor Christus, was in Rome een bekende redenaar, politicus, advocaat en filosoof. Er is veel over Cicero en zijn tijdvak bekend, omdat veel van zijn overdenkingen en correspondentie met anderen bewaard is gebleven. Cicero zat in het Romeinse centrum van de macht en was bijvoorbeeld ooggetuige van de moord op Julius Ceasar in het jaar 44 voor Christus. Zelf werd hij een jaar later ook met geweld naar de andere wereld geholpen door zijn collega en ‘vriend’ Marcus Antonius. Van je vrienden moet je het maar hebben.
Als je de politieke omgeving van Cicero bekijkt en ruim 2100 jaar later de namen uit zijn tijd vervangt door die van Nederlandse politici, dan merk je dat er niet zoveel veranderd is, behalve dat het geweld hier niet fysiek, maar verbaal en ook nog eens subtieler is. En eerlijk is eerlijk, als je naar het waarom in Cicero’s tijd kijkt, dan begrijp je ook waarom politici in bepaalde situaties het verbale mes aangrijpen om een collega en vriend in de rug aan te vallen. “Ook gij Brutus!”, riep Caesar, iets wat ik begin april sommige politici in Den Haag zag denken. En als je al die enorme inspanningen ziet om de Haagse macht te herverdelen, dan vraag je je af of het niet verstandiger zou zijn om eerst de huidige crisis voor de gewone man en vrouw en met name vele zieltogende mkb’ers op te lossen. Oftewel: laten we eerst en vooral met elkaar de ruggengraat van ons bedrijfsleven herstellen en gezamenlijk de nieuwe pijlers onder onze economie plaatsen.
En als ik dan naar de autobranche kijk, zie je in de Brusselse discussie over voertuigdata eenzelfde machtsspel gespeeld worden. De strijd om de klant kent nog lang geen gelijk speelveld, ook al roept iedereen dat dit het doel is. Wie vervullen hier de rollen van Cicero, Marcus Antonius, Julius Ceasar of Brutus? Er zijn vele citaten uit het oude Rome die aan Cicero worden toegeschreven. Eén ervan is: salus populi suprema lex, wat zoveel betekent als laat het welzijn van het volk de hoogste wet zijn. Dat moet altijd het uitgangspunt zijn, want de gewone man of vrouw geeft namelijk het krediet aan degenen die strijden om de politieke macht, of bepalen wie hun data krijgt. Vergeet dat niet, heren en dames in Den Haag en Brussel. In deze tijd van transparantie ligt u onder het vergrootglas, met soms grote gevolgen. Vraag maar aan Kajsa Ollongren.
