Mike Runge (42) is in het dagelijks leven mede-eigenaar van een autobedrijf in Uithoorn, maar zodra hij de kans krijgt, bindt hij de sportieve ijzers onder. Het liefst meerdere keren per week. Inmiddels is Mike al bijna dertig jaar verslaafd aan de ijshockeysport. Over de fysieke impact, goede vriendschappen en waarom hij liever niet promoveert.

In de Leidse IJshal De Vliet, waar Mike kind aan huis is, gaat het er bepaald niet zachtzinnig aan toe. Zijn quote, ‘Een sport voor echte mannen’, lijkt niet uit de lucht gegrepen.

De Kudelstaarter vertelt: “Het is gewoon verslavend. IJshockey is het snelste teamspel ter wereld; je moet schaatsen, je stick gebruiken en het speloverzicht bewaren. Die behendigheid en alles tegelijk doen, dat grijpt je. Mij althans wel, haha. Toen ik 13 jaar was, begon ik met discoschaatsen op zondagmiddag. Daar maakte ik vrienden die op ijshockey zaten en zo rolde ik erin. Ik werd lid van de Leiden Lions en, op een uitstapje van drie jaar naar Zoetermeer na, speel ik daar nu al bijna negenentwintig jaar.”

Manneneigen

“Mensen denken vaak dat ijshockey een gevaarlijke sport is, maar je bent goed beschermd. Natuurlijk doet het wel eens pijn, maar je moet dan ook geen aansteller zijn. Als je dat wel bent, kun je beter op voetbal gaan. Ik heb zelf ook gevoetbald, maar daar kom je toch wat meer types tegen die bij het minste of geringste liggen te rollen. In het ijshockey heb je dat dus echt niet. Wederzijds respect is cruciaal. Soms gaat het er hard aan toe en vallen er een paar klappen, maar daarna drink je samen een biertje en is het weer goed. Dat is echt manneneigen. Om een goede ijshockeyer te zijn, moet je allereerst goed kunnen schaatsen. Dat leer je niet zomaar even snel; dat is trainen, trainen en nog eens trainen totdat alles vanzelf gaat. Als je pas op latere leeftijd begint, wordt het lastig om echt goed te worden. In je vroege tienerjaren is prima om te starten. Vroeger trainde ik meerdere keren per week en speelden we twee wedstrijden in het weekend. Nu sta ik nog steeds twee tot drie keer per week op het ijs.”

Thuiskomen

“Naast mijn eigen trainingen geef ik op dinsdagavond les aan een damesteam in Leiden. Dat is een leuke mix van jonge meiden en vrouwen van in de veertig die het gewoon gaaf vinden om te doen. Daar zie je dat het niet alleen om de hardheid gaat, maar ook om het plezier. Het sociale aspect is voor mij minstens zo belangrijk als het sportieve. Ik speel nu in een team met jongens waarvan ik sommigen al sinds mijn jeugd ken. We zijn tussendoor uitgewaaierd, maar nu is iedereen weer bij elkaar. Het voelt echt als thuiskomen als ik mijn auto hier bij de ijshal parkeer, iedere keer weer.

‘IJshockey is het snelste teamspel ter wereld; je moet schaatsen, je stick gebruiken en het speloverzicht bewaren.’

We gaan met het hele team op wintersport en de laatste zondag van december vieren we steevast kerst bij mij thuis. We spelen momenteel in de vierde divisie, dat is een soort ‘vriendencompetitie’. We hebben een tijdje in de derde gespeeld, maar we worden allemaal wat ouder. Ik ben zelf net 42 geworden en daarmee waarschijnlijk de oudste van het team. Vorig jaar hebben we zelfs expres een wedstrijd verloren, omdat we anders weer terug naar de derde divisie moesten. Daar hadden we geen zin in; we doen het nu wat rustiger aan.”

Amerikaanse NHL

Omdat er maar zo’n twaalf tot veertien ijsbanen in Nederland zijn, moeten ze soms best ver reizen. “We spelen in steden als Zoetermeer, Den Haag, Amsterdam, maar ook in Groningen en Friesland. Zo’n uitwedstrijd in Groningen is echt een dagje uit: ‘s ochtends weg, samen lunchen, wedstrijd spelen, samen eten en weer terug. Dat maakt het heel gezellig. Ik kijk ook wel eens naar de Amerikaanse NHL, vaak ‘s nachts. Het niveau daar is waanzinnig hoog en niet te vergelijken met hier. In Canada en Amerika heeft de helft van de huizen een ijsbaan in de tuin; die kinderen kunnen eerder schaatsen dan lopen! In Nederland moeten we het hebben van die paar banen en onze inzet. Zolang mijn lichaam het toelaat, blijf ik ijshockeyen. Er zijn mannen die tot hun zestigste doorspelen en dat hoop ik ook te kunnen en mogen doen.”

Binnen kantooruren
Mike Runge is sinds april 2025 mede-eigenaar van Vakgarage Euser Vermeij in Uithoorn. Hij is er verantwoordelijk voor de in- en verkoop, zijn partner voor het onderhoud en de reparaties. Hiervoor had Mike zes jaar een eigen autobedrijf in Mijdrecht.