Behalve mijn vrouw kunnen ook mijn dochters en zelfs mijn schoonzoon goed koken. Ik heb nooit te klagen als ik aan tafel ga. Ook mijn kleinzoon van vijf heeft dat door. Als je hem vraagt: “Wat wil je morgen eten?”, dan aarzelt hij niet en roept: “Wat oma maakt.” En eerlijk is eerlijk: ook van zijn andere oma, die in Frankrijk woont, heeft hij smaak meegekregen. Kortom: eten is bij ons geen bijzaak. Onlangs kwam er een gerecht op tafel waarbij twee mooie worsten uitnodigend lagen te glanzen tussen diverse gegrilde groentes. Mijn kleinzoon en ik keken elkaar even aan, waarna we de aanval op de schaal openden. Vrijwel tegelijkertijd verdween er een stuk worst in onze monden, waarna we beiden teleurgesteld, zelfs met enige afschuw naar de resterende stukken worst keken. Was oma het koken verleerd?