De specialist schrijft drie facturen voor een diagnose en twee reparaties. Het gaat om bedragen van respectievelijk € 2.394,56, € 1.549,56 en € 104,18. Helaas blijft betaling uit en de kantonrechter moet uiteindelijk beslissen wie het gelijk aan zijn kant heeft, de specialist of de klant.

Deze zaak draait om een klant die zijn BMW met een lastige storing onderbrengt bij de diagnosespecialist. Die gaat voortvarend aan het werk, vindt de storing en gaat over tot reparatie. Ten slotte wordt nog een reparatie uitgevoerd aan een koplamp. De klant neemt de BMW weer mee maar betaling blijft achterwege.

De specialist start een incassotraject maar ook dat leidt niet tot betaling. Volgende stap, de kantonrechter. De klant roept dat de werkzaamheden niet allemaal nodig waren en dat hij veel minder hoefde te betalen. Voordat bepaald kan worden of de klant de facturen moet betalen is het aan de kantonrechter om te beoordelen wat de specialist met de klant heeft afgesproken.1

Het komt vaak voor dat partijen van mening verschillen over de vraag of er een overeenkomst tot stand is gekomen en zo ja, wat er dan is afgesproken. De klant brengt zijn BMW toch met een zekere bedoeling naar de specialist?

De wet biedt daarvoor uitgangspunten. Ten eerste moet er sprake zijn van een aanbod dat door de wederpartij wordt aanvaard. Door de aanvaarding komt de overeenkomst tot stand. Wat was het voorstel van de specialist en heeft de klant daarmee ingestemd? Die instemming mag een volmondig ‘ja’ zijn maar kan ook volgen uit wat iemand zegt of doet.
Als de klant niet expliciet instemt, maar wel handelt alsof hij akkoord is gegaan met het aanbod, dan kan hij mogelijk toch aan de afspraken gehouden worden. De andere partij mag er dan redelijkerwijs van uitgaan dat iemand akkoord is gegaan met het aanbod.

Volgens de kantonrechter zijn de diagnosewerkzaamheden afgesproken. De klant komt niet voor niets naar de specialist. Tijdens de eerste wachtafspraak bleek al snel dat diepgaand nader onderzoek nodig was. De klant heeft de BMW achtergelaten bij de specialist, die op basis daarvan erop mocht vertrouwen dat hij verder kon gaan met de diagnose.

De specialist heeft de klant steeds op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen en de kosten doorgegeven, soms telefonisch en soms per e-mail. Op deze offerte stonden reeds uitgevoerde werkzaamheden en nog uit te voeren werkzaamheden vermeld. De klant heeft niet aangegeven dat de werkzaamheden gestaakt moesten worden en de bedragen niet betwist.

Hetzelfde geldt voor de opvolgende reparatiewerkzaamheden. De klant erkent dat hij opdracht heeft gegeven voor de reparatie. De specialist heeft de kosten daarvan, inclusief de voorafgaande diagnosekosten gemaximeerd tot € 4.000,00. De klant vindt dat, zo lijkt het, hij onder druk is gezet en geen andere keuze had. Maar dat is geen verweer om niet te betalen. De klant had de keuze om het bij de diagnose te laten. Dat was weliswaar geen voor de hand liggende keuze, maar het was een optie vindt de kantonrechter.

Na afronding van de werkzaamheden heeft de klant niet geprotesteerd tegen de facturen: hij heeft zelfs aangegeven te gaan betalen. Nadien zegt de klant dat hij maar € 2.500,00 wilde betalen, maar hij kan dat niet concreet onderbouwen. De kantonrechter vindt dat hij dat eerder had moeten aankaarten en ziet niks in het verhaal dat hij maar € 2.500,00 zou moeten betalen.

De klant moet alle facturen van in totaal ruim € 4.000,00 betalen. Daar komen de buitengerechtelijke incassokosten, wettelijke rente en proceskosten nog bij. Het bonnetje voor de wanbetaler is daardoor opgelopen met nog eens € 2.300,00.

Bij grotere reparaties doet u er verstandig aan de klant steeds op de hoogte te brengen van de oplopende kosten. Als de klant u daarvoor telefonisch akkoord heeft gegeven, kunt u die toezegging ook per mail of app bevestigen. Dan staat u niet met lege handen in een incassotraject.

Het vonnis van deze kantonrechter is geschreven in ‘klare taal’. Rechters proberen steeds meer hun vonnis te schrijven in taal die voor iedereen te begrijpen is.