Een wasstraat kan een prima bijdrage leveren aan het bedrijfsresultaat. Zo af en toe wat Saharazand en er staan rijen bij de wasstraten. De auto wassen op straat is in veel gemeenten niet toegestaan en bovendien belastend voor het milieu. Maar wie betaalt schade aan een auto die beschadigd raakt door de wasstraat?
Een eigenaar van een Volvo V70 bezocht een wasstraat. Halverwege viel de wasstraat stil. Na een korte onderbreking werd de wasstraat weer in werking gezet. Helaas kreeg de bestuurder ook zelf een douche. Het glazen schuifdak bleek gebroken te zijn tijdens de wasbeurt. Volgens de schade-calculatie bedraagt de schade € 4.151,56.
De Volvo-eigenaar stelt de ondernemer die de wasstraat exploiteert aansprakelijk en eist vergoeding van het schadebedrag. Betaling blijft uit en de Volvo-eigenaar stapt naar de kantonrechter om betaling af te dwingen.1 Hij eist tevens betaling van de buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke rente, in totaal bijna € 4.900,00. Dat staat in schril contrast tot het bedrag dat hij heeft betaald voor de wasbeurt.
De grondslag van de vordering is duidelijk. De exploitant van de wasstraat is tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst om de auto te wassen. De Volvo-eigenaar mag ervan uitgaan dat zijn auto wordt gewassen door een deugdelijke wasstraat en dat zijn Volvo ongeschonden uit de wasstraat komt. Op zichzelf een logische verwachting.
Maar de exploitant voert verweer. Een medewerker van de wasstraat had geconstateerd dat de rubbers van het schuifdak in slechte staat verkeerden. Bovendien was het dak wiebelig. Hij had de Volvo-eigenaar afgeraden om gebruik te maken van de wasstraat. Ondanks dat advies reed de Volvo toch de wasstraat in. De Volvo-eigenaar is dus zelf aansprakelijk voor de schade, zegt de exploitant. Als de exploitant wel aansprakelijk zou zijn, dan slechts voor de schade aan het glazen dak, niet voor de schade aan de hemelbekleding en het motortje.
De kantonrechter gaat niet mee met dit verweer. Vast staat dat de schade tijdens de wasbeurt is ontstaan. De Volvo-eigenaar kan dat onderbouwen met foto’s. De verklaring van de medewerker kan volgens de rechter onvoldoende worden onderbouwd. Kennelijk zijn er geen getuigen. Ook valt niet uit de foto’s op te maken of de rubbers slecht waren en het glazen dak wiebelde. Er is geen andere logische verklaring voor het breken van het glazen dak. De exploitant is aansprakelijk voor de schade.
De exploitant moet de volledige schade vergoeden. Door het water is het motortje defect geraakt. Bovendien moet de hemelbekleding vervangen worden. Dat valt allemaal onder de schade die gelijk is aan de begrote herstelkosten. De kantonrechter wijst de vordering van de Volvo-eigenaar toe.
Ook de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten en rente wijst de kantonrechter toe. De exploitant heeft die rentevordering niet betwist. Een gemiste kans. Probeer altijd tegen alle vorderingen verweer te voeren. Ook de proceskosten komen voor rekening van de exploitant. Het bonnetje voor de exploitant is opgelopen tot € 6.500,00.
De medewerker had de Volvo beter de toegang tot de wasstraat kunnen weigeren. Niets verplicht u in dit geval tot het sluiten van een overeenkomst. Soms is het beter om geen overeenkomst te sluiten met de klant. Niet aan een reparatieopdracht beginnen waar u op voorhand aan het beoogde resultaat of de haalbaarheid twijfelt. Of niet die auto verkopen aan de klant die al in het koopproces het bloed onder uw nagels vandaan haalt.
Wilt u toch een overeenkomst sluiten in een dergelijke situatie en voorziet u een specifiek risico? Bevestig dan de risico’s duidelijk op werkorder, per app of in een e-mail en spreek af dat eventuele gevolgen voor rekening komen van de klant. In dergelijke gevallen is een standaard disclaimer in de algemene voorwaarden onvoldoende. De kans dat de gevolgen leiden tot een tekortkoming in de nakoming van de overeenkomst aan uw zijde is dan veel kleiner en u staat bewijstechnisch sterker.
Hebt u ook een juridisch gerelateerde vraag voor een column? Laat het de redactie van Aftersales Magazine weten!
