Als dorpsgarage willen we een garage zijn voor iedereen in het dorp. Of hij nu een dikke sportwagen rijdt, of een derdehands boodschappenwagentje, iedereen moet zich Bie Olthof welkom voelen. Ondertussen schromen we niet om werkzaamheden op de werkplaatsfactuur te zetten. Ons gemiddelde factuurbedrag van 425 euro per doorgang is ook best hoog. Dat zit hem niet alleen in de uren die we factureren, maar ook in de diensten die we aanbieden en de onderdelen die we monteren: aircoservice, ruitenwissers, diagnose…

We willen daarvoor ook de juiste spullen in huis hebben. Nu ben ik zelf niet heel technisch, maar ik luister wel goed naar wat de monteurs zeggen. Als zij vinden dat we een bepaald apparaat moeten aanschaffen, wil ik eerst een paar goede argumenten horen en dan zeg ik altijd: “Da’s goed.” Ik zie het ook als een secundaire arbeidsvoorwaarde voor de medewerkers. Ze moeten de goede spullen hebben om hier prettig en goed hun werk te kunnen doen.

Een voorbeeld: ik heb hier verschillende mensen lopen met een afstand tot de arbeidsmarkt, waaronder iemand die het terrein schoonhoudt. Laatst zag ik hem bezig met een bezem en dan is het best een groot terrein. Ik zei: “Dat schiet niet erg op, wel?” Toen zei hij: “Nee, mijn vorige baas had daarvoor een veegmachine.” Toen zei ik weer: “Nou, dan kopen wij er ook een.” Hij helemaal blij.

Gevolg is wel dat het werk dat gedaan wordt, ook gewoon betaald moet worden. Ik ben niet van de school die denkt: ik heb zes uur aan een auto gewerkt, maar dat kan ik die eigenaar niet aandoen, ik zet maar vier uur op de werkplaatsfactuur en die andere twee neem ik voor eigen rekening. Sterker nog: sommige monteurs zijn sneller klaar met een klus dan de flat rate-tijden voorschrijven, maar die zet ik wel op de werkplaatsfactuur. Dat is dan mijn winst als ondernemer. Behalve de aanschaf van apparatuur die ik moet terugverdienen heb ik ook elke maand vijfentwintig salarissen die ik moet betalen.