Van ruilen komt huilen. Laatst moest ik aan dit gezegde denken toen ik in diverse kranten las over allerlei ruilinitiatieven die nu ontstaan door het krappere bestedingsbudget. De buurvrouw doet mijn was, ik zorg ervoor dat mijn zwager bij haar een ruit vervangt en ik geef hun kinderen bijles in wiskunde. Zo werkt ongeveer de economie met gesloten portemonnee.
Op die manier krijgen allerlei sociale bezigheden, die we vroeger misschien voor niets deden, een reële waarde. Er zijn zelfs gemeenten waar ruilgeld en coupons verschijnen. Alsof we in een real live monopoly game terecht zijn komen. Positief is natuurlijk dat dit onze onpersoonlijke, digitale wereld weer een beetje terugbrengt tot meer menselijke proporties. Het kan namelijk ook zinvolle, nieuwe contacten opleveren met andere crisisgenoten. De vraag is natuurlijk hoe lang al dat ruilen zal standhouden. Maar zo lang de overheid bezuinigt, wordt de financiële speelruimte voor menig gezin kleiner.
Stoppen met roken en afvallen, golden jaren achtereen als dé goede voornemens voor het nieuwe jaar, maar die zijn nu verdrongen door een ander belangrijk voornemen: bezuinigen. Dat staat met stip bovenaan bij de consument, zo blijkt uit onderzoek. De vakantie en de auto worden genoemd als de twee belangrijkste zaken waar op zal worden bezuinigd. Eind vorig jaar bleek uit Bovag-onderzoek dat bijna 20 procent van het personenautopark met flink achterstallig onderhoud te maken heeft. Overigens betekent dat dus ook dat tachtig procent nog steeds naar de werkplaats komt.
Onder druk van hogere lasten en lagere inkomsten zoekt de consument ondertussen naar nieuwe, creatieve oplossingen. Zo is er in mijn buurt een vrouw die taarten bakt, in ruil voor kleding. Die kleren knapt ze netjes op, verkoopt ze via Marktplaats en van de opbrengst gaat ze op vakantie. Zo leidt deze korte ruilketen weer tot concrete euro’s in ons economische systeem.
U kent vast wel de prikborden bij de supermarkt waar allerlei diensten en producten worden aangeboden op handgeschreven kaartjes. Van huishoudelijk werk tot bouwvakkers die willen bijklussen. Bij mijn Albert Heijn wordt dat prikbord steeds voller. Onlangs ontdekte ik op datzelfde bord twee kaartjes van mensen die kleine servicebeurten aan auto’s kunnen verrichten. De één vroeg daar geld voor, de ander zocht in ruil daarvoor huishoudelijk werk voor zijn vrouw. Afgelopen week waren er alweer twee kaartjes voor onderhoudsbeurten bijgekomen. Ik besloot ze te bellen en te vragen naar hun achtergrond. Het bleken allemaal professionele automonteurs te zijn die op deze manier wat willen bijverdienen. Zij kunnen dat goedkoper aanbieden dan hun baas.
Zo wordt het voor enkele garages in mijn regio toch een beetje huilen van al dat ruilen.
