Tijdens een informele bijeenkomst van enkele schadeherstellers en verzekeraars, maakte een verzekeraar een aardige opmerking, die hij achteraf overigens wat minder geslaagd vond.
Goed, we laten zijn naam weg, maar de uitspraak niet: “Wij hebben als verzekeraar een gemeenschappelijk belang met de schadehersteller als het gaat om de technologische ontwikkelingen ten aanzien van rijveiligheid. Als auto’s met elkaar en/of hun omgeving gaan communiceren, dan zullen er steeds minder aanrijdingen komen. Maar als de consument daardoor het gevoel krijgt dat de kans op een aanrijding sterk afneemt, dan wil hij/zij wellicht alleen nog maar de wettelijke WA-verzekering afsluiten. Dat kost ons als verzekeraars een hoop polisinkomsten. Bovendien zal dan het aantal te sturen schades naar onze partnernetwerken sterk verminderen. Kortom, een verhoogde rijveiligheid, wat vanuit consumentenoogpunt natuurlijk fantastisch is, kan voor verzekeraars en schadeherstellers vervelende gevolgen hebben.”
Een vergelijkbare discussie speelt al enige tijd in de glasreparatiesector. “Het verondersteld hooghouden van de prijzen voor een voorruit of de relatief dure glasreparaties, hebben mede als doel de consument te wijzen op de hoge lasten bij een ruitbreuk. Dan is de consument eerder geneigd hiervoor een verzekering af te sluiten. Dit wordt ook wel de verzekeringsparadox genoemd”, stelde econoom en hoogleraar aan de Amsterdamse UvA, Jeroen Hinlopen in een interview met het Assurantie Magazine in 2010 al. “Internet maakt een hoop zaken transparant. Als de consument doorkrijgt dat bepaalde risico’s het verzekeren niet meer waard zijn, dan kan dit grote gevolgen hebben voor de polisinkomsten van de schadeverzekeraar.”
Ten aanzien van plaatwerk en onderdelen krijgt deze discussie eveneens de nodige input. Terwijl het technisch voordeel van een OE-deel wordt gepromoot, zal om de schadelastbeheersing te verbeteren, eigenlijk veel meer een beroep gedaan kunnen worden op matching quality en zelfs reman-onderdelen. Ook hier geldt, dat verzekeraars achter de schermen laten weten dat een in de ogen van de consument (perceptie) hoge schadelast beter is voor de verkoop van polissen. Omdat daarnaast schadeherstellers een goede relatie met de lokale dealers voorstaan (zodat ze zonder al te veel kosten geholpen worden met technische problemen) steunen die de verzekeraar in dat beleid door de aankoop van vooral OE-delen. Zo zie je dus dat de min aan de ene kant toch weer een plus oplevert aan de andere kant. Het lijkt wel of Johan Cruijff de schadebranche aanstuurt.
Maar 2012 kan weleens een jaar worden waarin het maken van structurele keuzes op diverse plekken in de bedrijfskolom tot nieuwe inzichten zal leiden. Daarbij speelt dat iedereen in de keten – ondanks de soms hoog oplopende verbale strijd – elkaar wel nodig heeft. De zwakste schakel in die keten zal vooral diegene zijn die de laagste marge realiseert, maar dat geldt voor meerdere ketens in de aftermarket.
